Ingibjörg Rannveig Ingólfsdóttir er róleg að eðlisfari og hefur sárasjaldan skipt skapi um ævina. Í gærkvöldi gat hún hins vegar einfaldlega ekki annað en reiðst verulega þegar kraftmiklir flugeldar voru sprengdir í námunda við heimili hennar með þeim afleiðingum að heimilishundurinn og raunar fleiri dýr á urðu logandi hrædd. Ingibjörg og nágranni hennar náðu tali af þeim sem stóðu fyrir látunum og sagðist fólkið vera ferðamenn.
Hún furðar sig á því hvernig ferðamenn hafi getað nálgast flugelda en þó er ekki loku fyrir það skotið að hópurinn hafi hagrætt sannleikanum og sé búsettur hér á landi. Ingibjörg segir að hún og maður hennar hafi orðið fyrir margs konar áreiti á heimili sínu í gegnum árin sem hafi falist meðal annars, auk flugeldasprenginga, í þjófnuðum, skemmdarverkum og ógnunum. Uppsöfnuð óánægja vegna allra þessara atvika hafi stuðlað að því að hún hafi einfaldlega ekki getað setið á sér eftir atvikið í gærkvöldi og orðið þeim mun reiðari.
Ingibjörg býr ásamt eiginmanni sínum á lögbýli skammt frá Garði í Suðurnesjabæ. Býlið var þó hluti af Sandgerði áður en sveitarfélögin sameinuðust. Á býlinu eru hjónin með nokkurn búskap en Ingibjörg segir í samtali við DV fyrst og fremst um sjálfsþurftarbúskap að ræða. Auk hundsins eru þau meðal annars með kindur, hross, hænur, aliendur og aligæsir
Sprengingar
Ingibjörg greindi frá atviki gærkvöldsins á Facebook:
„Það er sjaldan sem ég verð reið en núna fauk aldeilis í mig og er ég enn að ná mér niður. Við erum að tala um að ég skipti rækilega skapi að meðaltali á 15+ ára fresti!“
Hún segist hafa setið heima í mestu makindum þegar að háir hvellir og læti hafi byrjað niðri í fjörunni á Garðskaga en býlið er nokkur hundruð metra frá skaganum. Hundurinn á heimilinu, tíkin Ronja, hafi tryllst úr hræðslu og hrossin þeirra og einnig hross á næsta bæ orðið dauðskelfd. Kindur hjá nágrönnum hjónanna hafi hlaupið af stað. Ákvað Ingibjörg að taka þessu ekki þegjandi og hljóðalaust:
„Ég rýk út alveg biluð í skapinu og keyri niður eftir og á undan mér er nágranninn á næsta bæ á sömu siglingu á sínum bíl.“
Ljóst er að hávaðinn hefur verið töluverður en vinkona Ingibjargar greinir frá því að hún hafi heyrt sprengingarnar, þegar hún var að viðra hundinn sinn á Rockville-svæðinu svokallaða á Miðnesheiði en það er nokkra kílómetra í burtu frá Garðskaga.
Ferðamenn?
Ingibjörg og nágranni hennar komu að fjölskyldu, hjónum og tveimur börnum sem komu upp úr fjörunni og enn með töluvert af flugeldum, í stærri kantinum, í fanginu. Kom nágranninn því skýrt á framfæri að svona athæfi væri ekki leyfilegt á Íslandi nema á stuttu tímabili í kringum áramótin.
Ingibjörg segir fjölskylduna, sem er erlend að uppruna, hafa beðist afsökunar og sagst vera ferðamenn á Íslandi og það renni stoðum undir þá skýringu að hún hafi verið á bílaleigubíl. Vinkona Ingibjargar bendir þó á í athugasemd við færslu hennar að það tíðkist að fólk búsett hér á landi aki um á bílaleigubílum.
Vandséð er hvernig ferðamenn geti nálgast flugelda á Íslandi í febrúar öðruvísi en að kaupa þá eða fá gefins frá heimafólki, hafi fjölskyldan virkilega verið ferðamenn. Ingibjörg spyr að lokum í pistli sínum:
„Hver í andskotanum er að selja/gefa ferðamönnum flugelda við komuna til landsins? Hvar í ósköpunum fengu þau þessar stóru rakettur?“
Ingibjörgu bætir því við í samtali við DV að henni og nágranna hennar hafi, þegar þau ræddu við fjölskylduna, láðst að spyrja hvaðan hún fékk flugeldana
Langþreytt
Ingibjörg segir í samtalinu við DV það verst þegar athæfi eins og það sem átti sér stað í gærkvöldi bitni á dýrunum á svæðinu og það reiti hana einna mest til reiði en húsdýr eru á tveimur öðrum lögbýlum í nágrenninu. Þetta sé alls ekki í fyrsta sinn sem flugeldar séu sprengdir á Garðskaga utan leyfilegs tíma og það skelfi ekki bara húsdýrin heldur raski hinu blómlega fuglalífi á svæðinu, þótt það liggi vissulega að töluverðu leyti í dvala á þessum árstíma. Dýrin verði ekki bara hrædd við þetta heldur geti slasast í því óðagoti sem komi á þau en í eitt af þeim skiptum sem þetta hafi gerst hafi hross í eigu þeirra hjóna hlaupið á rafmagnsgirðingu og eitt þeirra slasast.
Ingibjörg segir að þetta sé í þriðja sinn frá síðustu áramótum sem að flugeldasprengingar hafi skelft heimilishundinn, Ronju, verulega. Afleiðingarnar séu meðal annars þær að Ronja sé of hrædd til að fara út úr húsi þegar myrkur sé skollið á og þurfi að fá fylgd.
Click here to preview your posts with PRO themes ››
Í samtalinu við DV greinir Ingibjörg hins vegar frá því að atvikið í gærkvöldi sé aðeins það nýjasta af þó nokkrum sem þau hjónin hafi orðið fyrir á þeim þremur áratugum sem þau hafi búið á bænum. Atvikin hafi langt í frá eingöngu falið í sér flugeldasprengingar. Þau hjónin hafi mátt þola ýmislegt og það hafi stuðlað að því hversu reið hún varð í gærkvöldi. Hún segir þau vilja lifa í ró og næði og séu ekki að trufla annað fólk.
Hún segir þau vera með æðarvarp á jörðinni á vorin og sumrin og fólk hafi ítrekað seilst í það meðal annars með því að taka egg úr varpinu og grýta í húsin á bænum:
„Bara til að svekkja okkur.“
Lögreglan hafi ráðlagt þeim að láta friðlýsa æðarvarpið til að hún yrði að koma þegar þau kölluðu hana til og friðlýsingin hafi fengist í gegn.
Ágengni, þjófnaður og ógnanir
Ingibjörg segir fólk hafa stundað það að veiða krabba á landareign hjónanna, sem nær alveg út í sjó, og þá sannarlega án leyfis og selt fenginn veitingahúsum í Reykjavík.
Töluvert sé um að fólk fari í fjöruna á eigninni með lausa hunda en þó hafi ekki verið gripið til þess að loka fjörunni þótt friðlýsingin á æðarvarpinu eigi að veita leyfi til þess. Hundar hafi margoft abbast upp á og farið í kindurnar þeirra, hrossin og hænurnar.
Kríueggjum sé stolið í gríð og erg á jörðinni þeirra og víðar á svæðinu. Ingibjörg rifjar upp að í eitt skipti fyrir einhverjum árum síðan hafi hún rekið burt hóp kvenna sem hafi staðið í slíku. Hún segir að þetta hafi verið skömmu áður en ungarnir áttu að koma úr eggjunum. Umræddar konur hafi brugðist ókvæða við þegar hún hafi rekið þær burt, hent eggjunum út um allt og fleira hafi þær gert:
„Ein þeirra reyndi að pissa á fæturna á mér.“
Ingibjörg veltir því fyrir sér hvort þetta hafi verið tilraun til að niðurlægja hana á einhvern hátt.
Daginn eftir hafi mætt á svæðið hópur ungra karlmanna og unglingsdrengja sem væntanlega hafi tengst konunum sem hún rak í burtu. Þeir hafi haldið á hafnarboltakylfum og haft ógnandi tilburði í frammi þegar þeir gengu í áttina að henni. Hún hafi látið þá strax vita að hún hafi hringt á lögregluna og þá hafi hópurinn hætt snarlega við. Hún hafi fylgt þeim að bílum þeirra, lögreglan hafi komið á vettvang og hópurinn sagt þá að hún ætti ekki landið og gæti ekki átt það. Þeir hafi því virst telja sig getað gengið um landareignina eins og þeim sýndist. Lögreglumenn hafi hins vegar sagt við ungu mennina að hún ætti svo sannarlega þessa landareign.
Sprakk
Ingibjörg segir að í ljósi alls þess sem gengið hafi á og hún og hennar maður mátt þola í gegnum árin á sinni landareign hafi hún einfaldlega verið búin að fá nóg þegar sprengingarnar í gærkvöldi dundu yfir:
„Þetta er bara það sem hefur verið að byggjast upp í mér í 30 ár og ég sprakk í gær. Við erum friðsamt fólk en eitthvað brast innra með mér í gær.“
Eins og áður segir er Ingibjörg róleg að eðlisfari og eins og algengt er um þannig fólk þá kann hún því mjög illa að slík hegðun annars fólks valdi reiði innra með henni:
„Þetta er svo vond líðan að verða svona reiður.“
Hún tekur þó fram að það sé einnig töluvert um að fólk fari á þeirra landareign í sátt og samlyndi við þau. Það eigi t.d. við um fuglaskoðara, fuglaljósmyndara og fólk sem komi til að rannsaka kríuvarpið. Það sé í góðu lagi almennt að fara í fjöruna á þeirra á landi en þó ekki með lausa hunda.
Ingibjörg leggur að lokum áherslu á að það sé henni efst í huga að vernda dýrin fyrir þeirri hegðun manna sem hér hefur verið lýst. Hægt sé að gera ráðstafanir hvað varðar að minnsta kosti flugeldasprengingar þegar vitað sé af þeim fyrir fram til dæmis á gamlárskvöld, til að draga úr áhrifunum á dýrin en það sé ekki hægt að standa í slíku allt árið og þá án nokkurs fyrirvara:
„Ekki geta þau varið sig þegar svona er.“
