Indhold
Minningarorð um Sturla Sigurgeirsson, einn af góðkunningjum miðbæjarins, sem verslunarparið Jóhann Ludwig Torfason og Ragnhildur Jóhannsdóttir, eigendur Hjarta Reykjavíkur á Laugavegi, hafa vakið talsverða athygli og greinilega snert streng i hjörtum margra. Sturla lést þann 12. janúar síðastliðinn eftir erfiða ævi sem litaðist af glímu við Bakkus og heimilisleysi. Greinilegt er þó á orðum Jóhanns og Ragnhildar og viðbrögðum ýmissa miðbæjarbúa að fjölmargir minnast hans með hlýju,
Daglegur gestur árum saman
„Hann Sturla Sigurgeirsson var ekkert að læðast með veggjum eða afsaka sína tilveru gagnvart nokkurri manneskju. Vissulega varð hann undir í einhverju lífsgæðahlaupi okkar vitleysinganna, ef hann tók einhvern tímann þátt í slíku, enda þótt hann væri lengst framan af ævinni líklegur til afreka, gæddur góðum gáfum, hæfileikum og fjármálaviti. Það er ekki margt sem við Ragga vitum um þennan vin okkar sem kvaddi á meðan við skruppum í frí. Við vissum auðvitað að í töluverðan tíma hafði hann kvalist sáran undan einhverjum verkjum ofan í allar þær aðrar þrautir sem heimurinn setur útigangsfólki. Og skyndilega var hann horfinn eftir að hafa komið við í búðinni nánast daglega árum saman. Erindið vissulega oftast það sama; vantaði eitthvað smáræði, en spurði líka út í Tæger eins og hann kallaði köttinn og stundum færði hann okkur eitthvað sem honum þótti sniðugt,“ skrifar Jóhann.
Sýndi stundum að hjarta hans var úr gulli
Stöku sinnum hafi hann leitað skjóls í búðinni um stund þegar að kalt ar úti og það hafi sér í lagi átt sér stað undir það síðasta þegar heilsan hans fór hrakandi. „Svo þurfti hann að slá á þráðinn til bankans og maður minn að hlusta á þau símtöl þar sem hann skammaðist yfir glópsku bankamanna í að gæta fjármuna hans. Og stundum þurfti hann bara að gráta pínkupons. Hann var skapmikill hann Stulli og gætti lítið orða sinna. En hann gat líka verið merkilega glaður í heimsenda lífs síns og sýndi stundum að hjarta hans var úr gulli. Hann átti það til að pára niður hugmyndir sínar og hugsanir í litlar bækur og merkilegt nokk hafa tvær og kannski fleiri varðveist í gegnum volkið og hafa nú ratað í hendur aðstandenda. Innan um dularfullan kveðskap er þar kannski minnst á foreldra hans sem voru honum einstaklega hugleiknir en eitt hans persónueinkenna var mikil væntumþykju- og ástarþrá.“ Segja þau að það hafi verið öllum ljóst, sem kynntust Sturlu, að mikið var í hann spunnið. „Fimm mánuðir voru á milli okkar í aldri og hollt að ímynda sér vistaskipti okkar tveggja og kannski hefði hann verið miklu betri ég og að sama skapi ég verri sem hann. Örlög okkar velta á hnífsegg og hans voru að glíma við tvíhöfða demón. Í það minnsta. Heldur er nú tómlegra um að lítast í miðbænum (og gott ef ekki hljóðlátara) en huggun að Sturla hefur nú verið leystur undan þrautum sínum. Við Ragga fylgdum honum síðasta spottann í dag til að loka þessum sérstaka og merkilega kunningsskap. Sturlu verður lengi minnst hér í Hjarta Reykjavíkur.“
Click here to preview your posts with PRO themes ››
„Stundum spurði maður sig hvernig hann þraukaði“
Minningarorðin hafa fengið mikil viðbrögð og fjölmargir miðborgarbúar brugðist við þeim. Einn þeirra er fjölmiðlamaðurinn Egill Helgason sem rakst iðulega á Sturlu á rölti sínu um miðbæinn. „Æ er hann dáinn elsku karlinn. Hann var oft í slæmu ástandi í bænum og stundum spurði maður sig hvernig hann þraukaði. Blessuð sé minning hans. Þetta eru falleg minningarorð,“ skrifar Egill. Undir þau orð tekur kollegi Egils, Gunnar Smári Egilsson:
„Mikið er þetta fallegur, djúpur og hlýr texti, takk fyrir mig.“
