Umboðsmaður Alþingis hefur lokið meðferð sinni á kvörtun ónefnds einstaklings sem er ósáttur við að ónefnt sveitarfélag hafi ekki viljað taka við greiðslu fyrir álögð fasteignagjöld í reiðufé.
Fram kemur í bréfi umboðsmanns til viðkomandi að hann hafi lagt fram kvörtunina fram 5. mars síðastliðinn. Fram komi í kvörtuninni að viðkomandi hafi átt í erfiðleikum með að framkvæma greiðslu fasteignagjaldanna með þeim hætti sem sveitarfélagið geri kröfu um, þ.e. að hún fari fram með millifærslu inn á bankareikning sveitarfélagsins, þar sem viðkomandi sé ekki með bankareikning á Íslandi.
Með kvörtuninni hafi fylgt tölvupóstur frá sveitarfélaginu frá 4. febrúar síðastliðnum þar sem fram komi að það taki ekki við greiðslu fasteignagjalda í reiðufé en bendi á að hægt sé greiða gjöldin með greiðsluseðli eða millifæra fjárhæðina á bankareikning sveitarfélagsins hvort sem er af erlendum eða innlendum reikningi. Þá hafi fylgt kvörtuninni tiltekin samskipti viðkomandi við Seðlabanka Íslands.
Gjaldmiðill
Segir því næst í bréfinu:
„Í kvörtuninni vísar þú til þess að íslenska krónan sé lögmætur gjaldmiðill Íslands hvort sem hún er í formi seðla eða myntar eða í formi rafrænnar millifærslu og til laga nr. 92/2019 um Seðlabanka Íslands í því sambandi. Telur þú að það sé álitamál hvort stjórnvöld hafi heimild til að takmarka greiðslu opinberra gjalda með þeim hætti að greiðsla þeirra skuli eingöngu fara fram í með millifærslu en ekki með reiðufé.“
Click here to preview your posts with PRO themes ››
Umboðsmaður segist skilja kvörtunina þannig að hún beinist að því með hvaða hætti viðkomandi sé gert að greiða gjaldið en ekki að gjaldtökunni sjálfri. Innviðaráðherra fari með stjórnsýslueftirlit með sveitarfélögum á grundvelli sveitarstjórnarlaga. Umboðsmaður bendir kvartandanum á að samkvæmt lögum sé ekki hægt að beina kvörtun til embættisins fyrr en stjórnvöld hafi lokið meðferð málsins. Í samræmi við það hafi umboðsmaður almennt talið rétt að það stjórnvald, sem fari með yfirstjórnar- og eftirlitsheimildir á viðkomandi sviði, hafi fengið tækifæri til að fjalla um mál og þar með taka afstöðu til þess hvort tilefni sé til að beita þeim heimildum áður en umboðsmaður taki mál til athugunar á grundvelli kvörtunar. Eigi þetta einnig við þau tilvik þar sem afstaða til málsins verði ekki fengin með stjórnsýslukæru.
Ekki verði ráðið af kvörtuninni eða þeim gögnum sem henni fylgdu að viðkomandi hafi borið athugasemdir sínar upp við innviðaráðuneytið og fengið afstöðu þess til þeirra. Í ljósi þess sé ekki rétt að taka kvörtunina til meðferðar svo stöddu. Þó geti viðkomandi leitað á ný til umboðsmanns með kvörtun, þegar afstaða innviðaráðuneytisins til málsins liggi fyrir, telji kvartandinn tilefni til. Verði þá tekin afstaða til þess hvort og þá að hvaða marki málið geti komið til athugunar af hálfu umboðsmanns.
